ایکس ال

دیشب فیلم funny game میشائیل هانکه رو دیدم. از اواسط فیلم دیگه اعصابم به کل خرد شد. وسطش نشستم پای کامپیوتر و رفتم خلاصه داستان رو در اینترنت خواندم. وقتی دوباره پای فیلم نشستم یک فایل صوتی باز کردم و صداشو بیشتر از صدای فیلم کردم. فقط زیر نویس ها و دیالوگ های فیلم رو دنبال کردم تا آخرش که تموم شد. حدود ۴۰ دقیقه پایانی فیلم رو این طوری دیدم. به نظرم فیلم بسیار مزخرفی بود. پریشب روبان سفید هانکه رو دیدم و بسیار لذت بردم. پنهان رو هم قبلا دیده بودم. فیلم بدی نبود. ولی یادمه که دوستم وسطاش خوابید و مجبور شدم بعدا تنهایی فیلم رو دنبال کنم. اما با دیدن بازی مسخره یک نمره منفی به هانکه می دم. فیلمه فقط ذهن مخاطب رو مشغول یه داستان خزه عبل می کنه. ممکنه یه عده قیافه بگیرن و بگن از فیلم هیچی نفهمیدی! خب بگن. مهم لذتیه که تماشاگر از تماشای فیلم می بره که من حالم به هم خورد. هانکه روانشناسه و روانشناسا بعضی وقتا یه خل بازی هایی از خودشون بروز می دن و من می خوام با حالت تهدید به این هانکه روانی بگم: آخه مگه مجبوری؟ برادر من مگه مرض داری؟